Wat gaat de tijd toch snel. Ik zit nu ruim 5 dagen in zonnig Florida (elke dag minstens 30 graden!), maar het voelt als veel langer. Ik begin echt al een beetje een leventje op te bouwen hier! Maar laat ik maar bij het begin beginnen.

Maandagochtend ging mijn wekker om 5.30 ommet mijn lieve gezinnetje naar Schiphol te gaan. Na een moeilijk afscheid door de douane gegaan en daar in m'n eentje wat rondgezworven, om rond 9.40 dan toch maar naar de goede gate te gaan. Natuurlijk veel wachten en veel vervelen, maar op een gegeven moment mochten we dan eindelijk het vliegtuig in :)! Ik had nog nooit gevlogenenvond het dus ook best wel spannend. Helaas zat ik niet in de buurt van een raampje,enhelaas ook niet bij eengangpad. Als ik mijn stoel uit wou moest ik dus als een of ander slangenmens langs driehonderd tassen en bekertjesdrinken manouvreren. De vliegreis zelfwasbehoorlijk saai, maar gelukkig hadik mijnGameBoy en slechte slaapritme, waardoor ik ook nog wat heb kunnen slapen.Na 10 uur vliegenwarenwe dan eindelijk inde VS!Atlanta, GA om precies te zijn. Ik weer door de douane, allemaal gedoe met mijn laptop blabla en ze wouden hem maar niet teruggeven, maar na een paar checks bleek toch dat ik er niets geks mee had gedaan. Uiteindelijk naar de volgende gate gelopen,waar ik nog zo'n 45 minuten moest wachten tot ik het vliegtuig in kon naar Panama City, FL. Dusik zitdaar lekker een beetje te'chillen', totik de blik van een vrouw met2 A4'tjes in haar hand ving, een met 'Linda deVries', en een met 'Welkom'.Ik wil niet weten hoe ikop dat moment gekeken heb, maar ik denk dat het eenerg grappig gezicht moetzijn geweest.De vrouw was blijkbaar een vriendin van Lynne, mijn gastmoeder. Mijn vader (thanks pap...) had blijkbaar op Facebook tegen Lynne gezegd dat hij zich zorgen maakte over mijn overstap, en dus had ze er voor gezorgd dat ik niet alleen naar mijn volgende gate hoefde te lopen. Alleen had de vrouw vertraging waardoor ik allang bij de goede gate zat toen we elkaar tegen kwamen (wat ben ik toch weer zelfstandig).

Na een gezellig gesprek dan toch weer het vliegtuig in gesprongen, en deze keer zat ik dan wél bij het raampje! Joepiee! Na een vlucht van ongeveer vijf kwartier waren we al op onze bestemming: Panama City. Hier stonden mijn gastmoeder en twee gastzussen (Whitney en Peyton) op me te wachten. Vervolgens was mijn koffer zoek, die hadden ze om een of andere reden blijkbaar ook achter gehouden, maar nadat Lynne in actie was gekomen, was ook die weer terecht.

De dagen die daarop volgden heb ik al veel van Panama City Beach gezien. Ze hebben hier een leuk centrum genaamd Pier Park, met allemaal winkels en restaurants. We gaan ontzettend vaak uiteten, minstens 1 keer per dag, soms twee. De eerste dagen was het nog wel wat ongemakkelijk omdat ik ze eigenlijk helemaal niet zo goed ken, maar het gaat steeds beter en het wordt steeds leuker :)! Mijn jongste gastzus Peyton is heel aardig en daar trek ik veel mee op. Het alleen maar Engels praten is best leuk, maar soms wel lastig. Gelukkig vinden de mensen het hier helemaal geweldig. Ik hoor vaak dingen als 'I dig your accent', of 'You sound so cute'.

Gister gingen we bij de kerk een nacht doorbrengen. Het ziet er totaal niet uit als een kerk, tenminste, het gedeelte waar wij zijn geweest niet. We hebben die nacht ook 'hide and seek' gedaan. Moet je je voorstellen, Linda, een meisje die heeul snel bang is, in een onbekend land met onbekende mensen die op zoek moet gaan naar verstopte mensen in een donker huis. Ik vond het zooo eng haha! Daarna mocht ik me ook verstoppen, dus ik met Peyton op zoek naar een goede plek, tot ik een kast tegenkom. Ik vond het wel een mooie verstopplek, dus ik doe de deur open, maar blijkbaar zat daar nog iemand in die nog niet gevonden was. Ohmy, ik heb nog nooit zo hard gegild! Ik begon er serieus half van te huilen! Anyways, na een lange nacht waren we om half acht 's ochtends weer thuis (dat is dus halfdrie 's middags bij jullie), en ik was helemaal verrot. Heb heel de dag geslapen, en toen ik lekker gedouched had zijn we met het gezin naar de film geweest (The rise of the planet of the apes, echt een aanrader!).

Morgen gaan we naar de kerk en daarna met de boot de Golf op, waar we grote kans hebbenop het spotten van dolfijnen! Mijn camera gaat dus mee. Ik heb nog geen foto's gemaakt van Panama City Beach zelf, maar ik zal proberen straks wat fraaie luchtfoto's op deze site te zetten!

Trouwens, de mensen hier weten echt niet wat achteruit inparkeren is, NIEMAND doethet! Soms zie je een verdwaaldeauto die wel met zijn neus naar voren staat, maaralleen als er ook een parkeerplek achter is, dat ze in een keer naar voren konden rijden vanaf het andere plekje. Lui?

Oh en sorry dat ik niet eerder een blog gepost heb, maar zoveel boeiends heb ik niet te melden en veel tijd heb ik ook niet gehad! Iedereen bedankt voor alle berichten op Facebook, smsjesen lieve woorden.Het wordt me afgeraden om veel contact met Holland te hebben, maar daar hou ikme lekker niet aan. Ik vind het fijn om te weten watjulliedoen en te horen hoe het met jullie gaat, dusga er vooral meedoor zou ik zeggen :)

Bedankt voor het lezen en schroom vooral niet een berichtje te posten!
Tot de volgende keer maar weer?
Liefs, Linda