En toen zat ik hier alweer ruim 2 maanden! De tijd gaat snel, het is een gek idee dat ik al op een vijfde zit, terwijl het toch nog zo lang duurt voor ik weer thuis ben. De afgelopen drie weken zaten, zoals gewoonlijk, weer vol nieuwe indrukken. Vooral de Miracle League heeft een grote indruk op me achter gelaten. Ik heb het nog niet verteld in mijn blogs, en hoewel de meesten het wel weten, vertel ik het toch maar even: Mijn oudste gastzus Whitney heeft het Syndroom van Down. Ze kan niet echt goed sporten hierdoor, maar hier in Panama City Beach is daar een oplossing voor: the Miracle League. Dit is een soort honkbalvereniging voor mensen met een handicap, zowel geestelijk als lichamelijk. Vorige week ben ik hier voor het eerst geweest, en het was zo mooi om te zien! Kinderen in een rolstoel, kinderen met syndroom van down, zelfs blinde mensen deden mee. En allemaal zo gelukkig, zo vrolijk dansend op het veld. Achteraf vroeg mijn nieuwe ‘vriendje' (ondertussen zelfs mijn ex, lang verhaal) me zelfs ten dans! Jawel jawel, Linda heeft gedanst(foto's staan in het album Oktober). Het is een miracle (ha-ha, flauw). Mensen vragen me vaak of ik het niet raar vind om met een persoon met een handicap in een huis te wonen, dus even ter duidelijkheid: nee.

Door Whitney en alles om haar heen heb ik besloten me meer in te zetten voor de gemeenschap hier. Het is hier heel gewoon voor een universiteit om als toelatingseis een bepaald aantal ‘community service hours' te hebben. Dit houdt in dat de studenten vrijwilligerswerk hebben moeten verrichten tijdens hun middelbare school tijd. Voor mij is dit geen verplichting, aangezien ik geen universitaire opleiding in Amerika zal volgen. Maar door mijn ‘thuis'situatie hier ben ik het leuk gaan vinden om vrijwilligerswerk te doen. Daarnaast werkt mijn gastvader als leraar bij onze zondagschool, wat mij de mogelijkheid geeft af en toe in te vallen bij 4-jarige kindjes. Erg leuk om te doen, de kindjes blij, ik blij. Over twee weken ga ik zelfs een paar dagen met Whitney's school mee naar Disneyworld! Allemaal gratis, want ik ben natuurlijk een vrijwilliger ;).

Op school gaat het z'n gangetje, ik heb wat dat betreft niet veel te melden. Deze week heb ik examens, moet dus even hard bikkelen om er vervolgens weer rustig tegen aan te kunnen. Ik kreeg van de week te horen dat mijn school naar mijn gastouders gebeld heeft, om te zeggen dat ik ben overplaatst naar een hoger jaar! Ik zit nu dus officieel in mijn eindexamen jaar. Ik snap niet helemaal waarom ze het gedaan hebben, maar het maakt mij niet uit, ik krijg hierdoor meer mogelijkheden om aan evenementen mee te doen. Zo kan ik nu bijvoorbeeld Prom Queen worden aan het eind van het schooljaar, al weet ik niet of ik daar nou zo blij mee moet zijn.. haha! Volgende week maandag is het hier officieel Halloween, maar de voorbereidingen zijn al weken bezig. In de buurt komen overal versieringen tevoorschijn, een huis heeft zelfs van zijn voortuin een begraafplaats gemaakt! Best creepy, gelukkig rij ik er over het algemeen alleen overdag langs :). Ik heb mijn eerste pompoen al uitgehold, wat erg leuk is om te doen. Verder heb ik na wekenlang zeuren eindelijk een echte Hollandse appeltaart voor mijn gastgezin gemaakt! Achteraf zei mijn gastvader zelfs dat het de lekkerste appeltaart was die hij ooit op had. Een paar weken geleden ben ik met Peyton naar een echte rodeo geweest, de dag daarop in een parade meegelopen, en een hoop nieuwe mensen ontmoet. Ja, ik begin aardig te integreren in het Amerikaanse leventje!

Deze keer even geen lange blog, het leven hier begint normaal te voelen, en daarbij voor mij niet meer speciaal genoeg om elke scheet en glimlach uitvoerig te beschrijven. Mijn excuses hiervoor :)

Ik mis jullie ontzettend!
Linda

(P.S. Even voor de goed orde, ik heb nu al meerdere vragende reacties gehad. Mijn 'vriendje' heeft dus ook het Syndroom van Down. Nee, ik heb geen serieuze relatie met hem gehad. Duh.)