Afgelopen week ben ik met Whitneys school naar Denver, Colorado geweest. Denver wordt ook wel ‘the Mile High City' genoemd, omdat hij origineel genoeg, jawel, precies 1 mijl boven zeeniveau gelegen is. Reden dat ik naar Denver ging was dat Whitneys school - Chautauqua - een award had gewonnen! De 'Global Call to Action Challenge Award'. Het heeft allemaal te maken met het verrichten van goede daden voor de community. Wat zo mooi is aan Chautauqua, is dat het een school is voor tieners met een beperking. En ze vinden zichzelf niet zielig, want ze leven onder het motto 'The served can be servers too', ze doen van alles en nog wat om anderen te helpen. Ik heb een paar onwijs leuke mensen ontmoet, zowel vrijwilligers - zoals ik - en leerlingen van de school. Ik heb heel de week een kamer gedeeld met twee andere vrijwilligers: Aren (15) en Brianna (17). Heb hele leuke momenten met ze gedeeld en ik ben onwijs blij dat zij mee zijn gegaan op deze trip! Omdat deze blog maar over zo'n korte periode gaat, zal ik wat uitgebreider op elke dag ingaan! Het begon vorige week vrijdag, 11 november.

Vrijdag vertrokken we vanuit Panama City om 9 uur 's ochtends. Het eerste gedeelte reden we met auto's, tot Chicago, Illinois. Dit was een rit van maar liefst 20 uur. Eerst reden we door Alabama, waar we de schade van de tornado's in afgelopen lente nog goed konden zien. Hele daken waren van huizen afgerukt. Nadat we twee uur in een file hebben gewacht, kwamen we eindelijk in Tennesee aan. Ondertussen was het al half 9 's avonds. Na Tennessee gingen we door Kentucky, en vervolgens gingen we de staatsgrens over naar Indiana, waar we de nacht doorgebracht hebben. We kwamen pas om half 4 's ochtends aan in het hotel!

Zaterdagochtend om half 8 uur ‘s ochtends ging de wekker al weer, na 3 uurtjes slaap. Vandaag weer een lange reisdag voor de boeg! Anderhalf uur later zaten we weer in onze auto. Uurtje gereden en toen ontbijt in de McDonalds, want we zijn natuurlijk nog steeds in het vet-verslaafde Amerika. Daarna nog twee uur in de auto gezeten voor we in Chicago waren. Het was zó vet om de skyline van Chicago te zien! Ik had nog nooit echt wolkenkrabbers gezien, maar man o man, dit waren een paar mooie (zie foto album)! We zijn nog even verdwaald geraakt in Chinatown, maar vervolgens hadden we dan toch het treinstation gevonden, waar we de trein naar Denver zouden nemen. Ook dat was weer een hele beste zit van zo'n 20 uur! We vertrokken rond 2 uur 's middags, en zouden om 10 uur 's ochtends in Denver zijn. In de trein was alles niet normaal duur meer, en ik heb nu ook behoorlijke pijn in mijn portemonee. We zijn door Illinois, Iowa, Nebraska en uiteindelijk Colorado. Heb om eerlijk te zijn het eerste gedeelte van de reis nauwelijks op het landschap gelet, want ik was te druk bezig met huiswerk! Echt waar, geen grap, Linda maakt huiswerk op vakantie! Heb een ónwijs mooie zonsondergang en -opgang gezien. 's Nachts weer beroerd geslapen, en toen ook weer wakker geworden met een rugpijn die je je vijand nog niet toewenst. Maargoed, 's ochtends heb ik wel de moeite genomen van het landschap te genieten. In dit gedeelte van Amerika - Nebraska en Colorado - is alles zo anders, het leek alsof ik terug in de tijd was gegaan. Industrie zoals je die vroeger zag, weien vol koeien, wachtend om geslacht te worden, oude molens, alles oud. Heel gaaf om te zien, en vooral ook om foto's van te maken!

Zondag - Een gedeelte hiervan al in de zaterdag beschreven, maar om 10 uur 's ochtends kwamen we dus in Denver aan! Met de taxi (voor de eerste keer!) naar het hotel gegaan, wat poepiechique was! Na lekker gedouched te hebben ben ik met Aren en Brianna de stad in geweest, wat heel gaaf was. Het is allemaal zo anders dan steden in Nederland. We wouden naar de H&M, maar daar stond een rij van hier tot Tokio buiten te wachten tot ze naar binnen mochten! Wtf! Daar hadden we geen zin in, dus met pijn in onze harten die winkel overgeslagen. Vervolgens hebben we gewoon wat rondgebanjerd. 's Avonds zijn we met de hele groep (20 man) uit eten geweest bij een Mexicaans restaurant. Daarna moesten we onze speech oefenen voor de award, want iedere student en vrijwilliger moest een stukje vertellen over Chautauqua en wat ze doen. Ook ik, helaas. Zoals de meeste mensen wel weten, is dat een ramp voor mij, laat staan in een andere taal. Daarna mochten we eindelijk naar bed! Daar waren we écht aan toe na de afgelopen twee nachten!

Maandagochtend tijdens het onbijt kwam Aren erachter dat ze haar muts in een restaurant had laten liggen, dus na het (heerlijke) ontbijt gingen we de stad weer in om haar muts op te halen. Het was maandagochtend en heel vroeg (9.40 uur), dus het was nog heel rustig op straat. Onderweg naar het restaurant kwamen we langs de H&M, die nog niet open was, maar om 10 uur open zou gaan. Nadat we haar muts hadden opgehaald, hebben we dus even gewacht tot de H&M open ging, want dat konden we natuurlijk niet missen! H&M is in Amerika veel modieuzer dan in Nederland, en ik voelde me alsof ik in de hemel was. Heb twee onwijs leuke jurkjes gekocht :). Daarna hadden we een vergadering met Chatauqua, vergezeld met Nobel Peace Prijs winnaar Jody Williams. We hebben het gehad over de problemen van Panama City. Elke dinsdag-, donderdag- en vrijdagavond verzorgt Chautauqua eten voor daklozen en zodat ze wat te eten hebben. Probleem is dat de gemeente dit illegaal wil maken! We gaan dit proberen te verkomen, en hebben de voorpagina van de krant al gehaald! Daarna zijn we de bergen in gegaan, in een gebied dat 'Red Rocks' heet, omdat het rode rotsen zijn. Hihihi! Was heel mooi om te zien, vooral het uitzicht op Denver. 's Avonds weer geoefend voor de speech voor de dag daarna, en vroeg naar bed gegaan.

Dinsdag was mijn 3-maanden-jubileum in the States! De wekker ging weer veel te vroeg om te ontbijten en alles in te pakken. Vandaag was the big day! De prijsuitreiking! Alle studenten waren heel nerveus, including me. Om half 12 begon het, en we hebben eerst een tijd naar hele inspirerende speeches geluisterd, en daarna was de beurt aan ons! We hebben een paar minuten staan shinen op het podium, en een staande ovatie gekregen van ik denk zo'n 350 tot 400 man. Na de conferentie gingen we gelijk door naar het vliegveld, want om 5 uur zouden we terug vliegen naar Florida, om in Orlando een presentatie te geven. In het vliegtuig heb ik mijn toekomstige echtgenoot ontmoet. Nee, ik weet niet hoe hij heet en nee, hij weet niet dat ik met hem ga trouwen, maar OMG wat was hij leuk. Toen we eenmaal in Orlando waren moesten we op zoek naar ons hotel, en toen we die eindelijk gevonden hadden, was het niet het goede hotel! Waren er potverdikkie 5 hotels in dezelfde straat met dezelfde naam! Wij naar het volgende hotel, nee dat was het ook niet! Derde hotel.. Zag er veel minder mooi uit, dus wij hopen dat we naar het volgende hotel mochten, maar helaas. Dit was ‘m dan. Weer een nacht te laat mijn bedje in gegaan, maar de volgende dag mochten we wel uitslapen.

Woensdag om 10 uur opgestaan, rustig ontbeten en toen rustig aan weer met de auto naar Panama City vertrokken, waar we om half 7 's avonds aankwamen. Helemaal moe, dus vroeg m'n bedje in gegaan. Donderdag een gewone schooldag gehad, al was ik met mijn gedachten stiekem nog in Denver. 's Avonds ben ik met Peyton en 2 vriendinnen naar de premiere van Breaking Dawn geweest! Om half 10 stonden we buiten in de kou te wachten, 10 uur gingen de deuren open en om 12 uur begon de film. Tussen 10 en 12 was ik al bijna in slaap gevallen, dus ik was al bang dat ik tijdens de film in slaap zou vallen, maar dat is mooi niet gebeurd J. Ik lag om 3 uur in bed, en de volgende dag gewoon school. Ik ben dus als diehard Hollander met 3 uurtjes slaap naar school gegaan.

Vandaag heb ik mijn eerste pageant gezien! Je weet wel, die miss-verkiezingen die je altijd op tv ziet. Stom gedoe allemaal. Was zo'n meisje van misschien 3 jaar, wiens moeder mee het podium op moest komen, omdat ze zelf niet wou. Zegt ze tegen haar moeder ‘I don't wanna be here!'. Arm kind, waarom laat je je kind aan zoiets stoms en materialistisch meedoen als ze het zelf niet eens wilt?!

Ik heb nu lekker herfstvakantie! Dinsdag vertrek ik naar Nashville, Tennessee, voor Thanksgiving. Heb er heel veel zin in en het beloofd weer een leuk weekje te worden :). M'n volgende blog zal dan ook alweer over een weekje komen, want Thanksgiving is weer een groot evenement!

Ik hou van jullie,
Linda