The Mile High City

Afgelopen week ben ik met Whitneys school naar Denver, Colorado geweest. Denver wordt ook wel ‘the Mile High City' genoemd, omdat hij origineel genoeg, jawel, precies 1 mijl boven zeeniveau gelegen is. Reden dat ik naar Denver ging was dat Whitneys school - Chautauqua - een award had gewonnen! De 'Global Call to Action Challenge Award'. Het heeft allemaal te maken met het verrichten van goede daden voor de community. Wat zo mooi is aan Chautauqua, is dat het een school is voor tieners met een beperking. En ze vinden zichzelf niet zielig, want ze leven onder het motto 'The served can be servers too', ze doen van alles en nog wat om anderen te helpen. Ik heb een paar onwijs leuke mensen ontmoet, zowel vrijwilligers - zoals ik - en leerlingen van de school. Ik heb heel de week een kamer gedeeld met twee andere vrijwilligers: Aren (15) en Brianna (17). Heb hele leuke momenten met ze gedeeld en ik ben onwijs blij dat zij mee zijn gegaan op deze trip! Omdat deze blog maar over zo'n korte periode gaat, zal ik wat uitgebreider op elke dag ingaan! Het begon vorige week vrijdag, 11 november.

Vrijdag vertrokken we vanuit Panama City om 9 uur 's ochtends. Het eerste gedeelte reden we met auto's, tot Chicago, Illinois. Dit was een rit van maar liefst 20 uur. Eerst reden we door Alabama, waar we de schade van de tornado's in afgelopen lente nog goed konden zien. Hele daken waren van huizen afgerukt. Nadat we twee uur in een file hebben gewacht, kwamen we eindelijk in Tennesee aan. Ondertussen was het al half 9 's avonds. Na Tennessee gingen we door Kentucky, en vervolgens gingen we de staatsgrens over naar Indiana, waar we de nacht doorgebracht hebben. We kwamen pas om half 4 's ochtends aan in het hotel!

Zaterdagochtend om half 8 uur ‘s ochtends ging de wekker al weer, na 3 uurtjes slaap. Vandaag weer een lange reisdag voor de boeg! Anderhalf uur later zaten we weer in onze auto. Uurtje gereden en toen ontbijt in de McDonalds, want we zijn natuurlijk nog steeds in het vet-verslaafde Amerika. Daarna nog twee uur in de auto gezeten voor we in Chicago waren. Het was zó vet om de skyline van Chicago te zien! Ik had nog nooit echt wolkenkrabbers gezien, maar man o man, dit waren een paar mooie (zie foto album)! We zijn nog even verdwaald geraakt in Chinatown, maar vervolgens hadden we dan toch het treinstation gevonden, waar we de trein naar Denver zouden nemen. Ook dat was weer een hele beste zit van zo'n 20 uur! We vertrokken rond 2 uur 's middags, en zouden om 10 uur 's ochtends in Denver zijn. In de trein was alles niet normaal duur meer, en ik heb nu ook behoorlijke pijn in mijn portemonee. We zijn door Illinois, Iowa, Nebraska en uiteindelijk Colorado. Heb om eerlijk te zijn het eerste gedeelte van de reis nauwelijks op het landschap gelet, want ik was te druk bezig met huiswerk! Echt waar, geen grap, Linda maakt huiswerk op vakantie! Heb een ónwijs mooie zonsondergang en -opgang gezien. 's Nachts weer beroerd geslapen, en toen ook weer wakker geworden met een rugpijn die je je vijand nog niet toewenst. Maargoed, 's ochtends heb ik wel de moeite genomen van het landschap te genieten. In dit gedeelte van Amerika - Nebraska en Colorado - is alles zo anders, het leek alsof ik terug in de tijd was gegaan. Industrie zoals je die vroeger zag, weien vol koeien, wachtend om geslacht te worden, oude molens, alles oud. Heel gaaf om te zien, en vooral ook om foto's van te maken!

Zondag - Een gedeelte hiervan al in de zaterdag beschreven, maar om 10 uur 's ochtends kwamen we dus in Denver aan! Met de taxi (voor de eerste keer!) naar het hotel gegaan, wat poepiechique was! Na lekker gedouched te hebben ben ik met Aren en Brianna de stad in geweest, wat heel gaaf was. Het is allemaal zo anders dan steden in Nederland. We wouden naar de H&M, maar daar stond een rij van hier tot Tokio buiten te wachten tot ze naar binnen mochten! Wtf! Daar hadden we geen zin in, dus met pijn in onze harten die winkel overgeslagen. Vervolgens hebben we gewoon wat rondgebanjerd. 's Avonds zijn we met de hele groep (20 man) uit eten geweest bij een Mexicaans restaurant. Daarna moesten we onze speech oefenen voor de award, want iedere student en vrijwilliger moest een stukje vertellen over Chautauqua en wat ze doen. Ook ik, helaas. Zoals de meeste mensen wel weten, is dat een ramp voor mij, laat staan in een andere taal. Daarna mochten we eindelijk naar bed! Daar waren we écht aan toe na de afgelopen twee nachten!

Maandagochtend tijdens het onbijt kwam Aren erachter dat ze haar muts in een restaurant had laten liggen, dus na het (heerlijke) ontbijt gingen we de stad weer in om haar muts op te halen. Het was maandagochtend en heel vroeg (9.40 uur), dus het was nog heel rustig op straat. Onderweg naar het restaurant kwamen we langs de H&M, die nog niet open was, maar om 10 uur open zou gaan. Nadat we haar muts hadden opgehaald, hebben we dus even gewacht tot de H&M open ging, want dat konden we natuurlijk niet missen! H&M is in Amerika veel modieuzer dan in Nederland, en ik voelde me alsof ik in de hemel was. Heb twee onwijs leuke jurkjes gekocht :). Daarna hadden we een vergadering met Chatauqua, vergezeld met Nobel Peace Prijs winnaar Jody Williams. We hebben het gehad over de problemen van Panama City. Elke dinsdag-, donderdag- en vrijdagavond verzorgt Chautauqua eten voor daklozen en zodat ze wat te eten hebben. Probleem is dat de gemeente dit illegaal wil maken! We gaan dit proberen te verkomen, en hebben de voorpagina van de krant al gehaald! Daarna zijn we de bergen in gegaan, in een gebied dat 'Red Rocks' heet, omdat het rode rotsen zijn. Hihihi! Was heel mooi om te zien, vooral het uitzicht op Denver. 's Avonds weer geoefend voor de speech voor de dag daarna, en vroeg naar bed gegaan.

Dinsdag was mijn 3-maanden-jubileum in the States! De wekker ging weer veel te vroeg om te ontbijten en alles in te pakken. Vandaag was the big day! De prijsuitreiking! Alle studenten waren heel nerveus, including me. Om half 12 begon het, en we hebben eerst een tijd naar hele inspirerende speeches geluisterd, en daarna was de beurt aan ons! We hebben een paar minuten staan shinen op het podium, en een staande ovatie gekregen van ik denk zo'n 350 tot 400 man. Na de conferentie gingen we gelijk door naar het vliegveld, want om 5 uur zouden we terug vliegen naar Florida, om in Orlando een presentatie te geven. In het vliegtuig heb ik mijn toekomstige echtgenoot ontmoet. Nee, ik weet niet hoe hij heet en nee, hij weet niet dat ik met hem ga trouwen, maar OMG wat was hij leuk. Toen we eenmaal in Orlando waren moesten we op zoek naar ons hotel, en toen we die eindelijk gevonden hadden, was het niet het goede hotel! Waren er potverdikkie 5 hotels in dezelfde straat met dezelfde naam! Wij naar het volgende hotel, nee dat was het ook niet! Derde hotel.. Zag er veel minder mooi uit, dus wij hopen dat we naar het volgende hotel mochten, maar helaas. Dit was ‘m dan. Weer een nacht te laat mijn bedje in gegaan, maar de volgende dag mochten we wel uitslapen.

Woensdag om 10 uur opgestaan, rustig ontbeten en toen rustig aan weer met de auto naar Panama City vertrokken, waar we om half 7 's avonds aankwamen. Helemaal moe, dus vroeg m'n bedje in gegaan. Donderdag een gewone schooldag gehad, al was ik met mijn gedachten stiekem nog in Denver. 's Avonds ben ik met Peyton en 2 vriendinnen naar de premiere van Breaking Dawn geweest! Om half 10 stonden we buiten in de kou te wachten, 10 uur gingen de deuren open en om 12 uur begon de film. Tussen 10 en 12 was ik al bijna in slaap gevallen, dus ik was al bang dat ik tijdens de film in slaap zou vallen, maar dat is mooi niet gebeurd J. Ik lag om 3 uur in bed, en de volgende dag gewoon school. Ik ben dus als diehard Hollander met 3 uurtjes slaap naar school gegaan.

Vandaag heb ik mijn eerste pageant gezien! Je weet wel, die miss-verkiezingen die je altijd op tv ziet. Stom gedoe allemaal. Was zo'n meisje van misschien 3 jaar, wiens moeder mee het podium op moest komen, omdat ze zelf niet wou. Zegt ze tegen haar moeder ‘I don't wanna be here!'. Arm kind, waarom laat je je kind aan zoiets stoms en materialistisch meedoen als ze het zelf niet eens wilt?!

Ik heb nu lekker herfstvakantie! Dinsdag vertrek ik naar Nashville, Tennessee, voor Thanksgiving. Heb er heel veel zin in en het beloofd weer een leuk weekje te worden :). M'n volgende blog zal dan ook alweer over een weekje komen, want Thanksgiving is weer een groot evenement!

Ik hou van jullie,
Linda

"OMG! I didn't know Dutch people are lefthanded!"

For your information, in verband met de nodige reizen en tripjes zal ik de komende weken wat vaker dan normaal een blog schrijven!
De afgelopen weken waren niet erg bijzonder. Ik heb mijn examens achter de rug en heb het daardoor wat school betreft even wat rustiger. Alles gaat z'n gangetje en ik begin dan ook aan die gekke Amerikaanse gewoontes te wennen. Zo hebben we hier elke dag op school om 10.30 de 'pledge of allegiance', gevolgd door het 'national anthem' (volkslied). De pledge of allegiance is een soort eed waarin je trouw zweert aan Amerika. Erg leuk voor een buitenlander als ik dus. Ik zal me nooit trouw zweren aan Amerika! Nederland is en blijft mijn landje! Enfin, daarna volgt dus het volkslied. Heel de klas moet opstaan en stil naar de televisie kijken, waarop je de pledge of allegiance kan lezen en daarna het volkslied. Sommigen gaan hier helemaal in op, meezingend met de hand op het hart.

Tot zover school! Halverwege oktober zat ik hier in mijn kamertje, denkend aan een manier waarop ik mijn gastgezin kon laten zien hoe erg ik alles waardeer wat ze voor mij doen. Toen bedacht ik me dat Ayusa (Amerikaanse organisatie van het uitwisselingsprogramma) elke maand een gastgezin tot 'Host Family of the Month' verkiest. Je hoeft alleen even een mailtje te sturen met een leuk verhaaltje, en wie weet wordt jouw gezin het wel! Allemaal leuk en aardig, ik een verhaaltje geschreven en opgestuurd... Kwam ik er vorige week ineens achter dat mijn gezin nog gewonnen heeft ook! De familie Hess is dus officieel 'Host Family of the Month October'! Het verhaaltje is hierte lezen.
Vorige week was het hier Halloween! Mijn eerste échte Halloween. Helaas doet mijn gastgezin hier niet zoveel aan, en ik heb ook nietecht veel uitgespookt om eerlijk te zijn. Paar schattige kindjes aan de deur gehad om te trick or treaten, en een smerige film gekeken met Peyton, maar meer ook niet.

Maandag ben ik met Whitneys school naar Disneyworld geweest! Was heel leuk, hebheel veelhele lieve mensen ontmoet,en ook eenaantal wat minder lief.'s Ochtends om 8 uur op haar school verzamelen, en uiteindelijk geloof ik rond half 11 met de auto richting Orlando gegaan, waar we 's avonds rond 7 uur aankwamen. Lekker vroeg m'n bedje in, want dinsdag zou een lange dag worden! Ik heb de engste nacht van mijn leven gehad toen, wat een erg lang verhaal is. Uiteindelijk bleek het in ieder geval niets engs te zijn en heb ik voor niets liggen spacen in bed. Nougoed, dinsdagochtend vroeg op, en heel de dag door Disneyworld gebanjerd. Disneyland in Parijs heeft 3 parken, Disneyworld in Orlando 7. Er waren echter maar twee parken waar we uit mochten kiezen, want het moest een 'educatief park' zijn. Ik ben naar Epcot gegaan, een park dat in het teken staat van de verschillende landen van de wereld. Er was mij verteld dat er een Nederlands gedeelte was, en ik had zo'n zin in weer een keer een Nederlandse prak! Helaas was dit niet zo, en heb ik het met een muffin moeten doen. 's Avonds om 9 uur zou het park sluiten, en dat gebeurde met een vuurwerkshow. Tijdens die show kreeg ik ineens heimwee en voelde me zo alleen! Soms wil ik gewoon dat jullie hier allemaal met me waren zodat jullie alles kunnen ervaren wat ik hier meemaak. Gelukkig ben ik daar nu weer bovenop :). Woensdagochtend bij het hotel rondgehangen, rond half 1 richting vliegtuig en om 4uur vlogen we weer terug naar het vertrouwde Panama City Beach.

Amerikaanse tieners zijn by the way echt niet goed snik hoor! Wat een stelletje mafkezen allemaal! Op de Gasthuislaan vond ik een leerling wel eens respectloos, maar hier is het niet normaal meer. Gelukkig niet tegenover mij, maar de leraren hebben het hier niet makkelijk hoor! Daarnaast kenik hier zoooo veel scholieren die het liefst elke 5 minuten even aan de wiet zitten. Als ik ze vertel dat dat legaal is waar ik woon, gaan ze er meteen vanuit dat ik een of ander crackmeisje ben uit Amsterdam. Want ja, wat Nederland is weten ze hier niet, tot ik het magische woord Amsterdam laat vallen. En als ik ze dan vertel dat ik helemaal niet aan de wiet zit, ben ik een loser. Ja, zo gaat dat hier. Het is niet 'cool' om te blowen, het is gewoon 'not cool' als je dat niet doet!
Ook zijn ze niet al te snugger *verwijzing naar titel van deze blog*. Ik krijg hier opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd, daar zeg je u tegen. Ze vinden het erg verwarrend dat Nederlandse mensen Dutch zijn. Bij anatomie hadden we het over Einstein, en dat zijn brein nadat hij overleden was, was gestolen. Meisje uit mijn klas, bloedserieus 'Maybeit wasn't stolen, he could have beenan organ donor'. Daarnaast vinden ze het ge-wel-dig om verhalen over Sinterklaas te horen. En dan vooral het gedeelte over zijn zwarte helpers.
Verder vinden Amerikaanse tieners het heel belangrijk om te kunnen zeggen dat ze een relatie hebben met iemand. Maakt niet uit of ze 1 uur samen zijn of 1 jaar, zo lang ze maar een relatie hebben. Ik heb, voordat ik naar Amerika kwam, van Travel Active een boek gekregen genaamd 'Amerikanen zijn niet gek'. Ik ben erin begonnen en kwam tot de conclusie dat ze inderdaad niet gek zijn. Toen ik hier kwam wonen heb ik mijn mening bijgesteld, Amerikanen zijn best wel gek. In ieder geval, hier in Panama City Beach lopen aardig wat mafkezen rond!

En nu ga ik lekker mijn bedje in, morgen weer vroeg op voor mijn volgende trip naar Denver, Colorado!
See y'all in a week,
Muchos liefs <3

Community Service

En toen zat ik hier alweer ruim 2 maanden! De tijd gaat snel, het is een gek idee dat ik al op een vijfde zit, terwijl het toch nog zo lang duurt voor ik weer thuis ben. De afgelopen drie weken zaten, zoals gewoonlijk, weer vol nieuwe indrukken. Vooral de Miracle League heeft een grote indruk op me achter gelaten. Ik heb het nog niet verteld in mijn blogs, en hoewel de meesten het wel weten, vertel ik het toch maar even: Mijn oudste gastzus Whitney heeft het Syndroom van Down. Ze kan niet echt goed sporten hierdoor, maar hier in Panama City Beach is daar een oplossing voor: the Miracle League. Dit is een soort honkbalvereniging voor mensen met een handicap, zowel geestelijk als lichamelijk. Vorige week ben ik hier voor het eerst geweest, en het was zo mooi om te zien! Kinderen in een rolstoel, kinderen met syndroom van down, zelfs blinde mensen deden mee. En allemaal zo gelukkig, zo vrolijk dansend op het veld. Achteraf vroeg mijn nieuwe ‘vriendje' (ondertussen zelfs mijn ex, lang verhaal) me zelfs ten dans! Jawel jawel, Linda heeft gedanst(foto's staan in het album Oktober). Het is een miracle (ha-ha, flauw). Mensen vragen me vaak of ik het niet raar vind om met een persoon met een handicap in een huis te wonen, dus even ter duidelijkheid: nee.

Door Whitney en alles om haar heen heb ik besloten me meer in te zetten voor de gemeenschap hier. Het is hier heel gewoon voor een universiteit om als toelatingseis een bepaald aantal ‘community service hours' te hebben. Dit houdt in dat de studenten vrijwilligerswerk hebben moeten verrichten tijdens hun middelbare school tijd. Voor mij is dit geen verplichting, aangezien ik geen universitaire opleiding in Amerika zal volgen. Maar door mijn ‘thuis'situatie hier ben ik het leuk gaan vinden om vrijwilligerswerk te doen. Daarnaast werkt mijn gastvader als leraar bij onze zondagschool, wat mij de mogelijkheid geeft af en toe in te vallen bij 4-jarige kindjes. Erg leuk om te doen, de kindjes blij, ik blij. Over twee weken ga ik zelfs een paar dagen met Whitney's school mee naar Disneyworld! Allemaal gratis, want ik ben natuurlijk een vrijwilliger ;).

Op school gaat het z'n gangetje, ik heb wat dat betreft niet veel te melden. Deze week heb ik examens, moet dus even hard bikkelen om er vervolgens weer rustig tegen aan te kunnen. Ik kreeg van de week te horen dat mijn school naar mijn gastouders gebeld heeft, om te zeggen dat ik ben overplaatst naar een hoger jaar! Ik zit nu dus officieel in mijn eindexamen jaar. Ik snap niet helemaal waarom ze het gedaan hebben, maar het maakt mij niet uit, ik krijg hierdoor meer mogelijkheden om aan evenementen mee te doen. Zo kan ik nu bijvoorbeeld Prom Queen worden aan het eind van het schooljaar, al weet ik niet of ik daar nou zo blij mee moet zijn.. haha! Volgende week maandag is het hier officieel Halloween, maar de voorbereidingen zijn al weken bezig. In de buurt komen overal versieringen tevoorschijn, een huis heeft zelfs van zijn voortuin een begraafplaats gemaakt! Best creepy, gelukkig rij ik er over het algemeen alleen overdag langs :). Ik heb mijn eerste pompoen al uitgehold, wat erg leuk is om te doen. Verder heb ik na wekenlang zeuren eindelijk een echte Hollandse appeltaart voor mijn gastgezin gemaakt! Achteraf zei mijn gastvader zelfs dat het de lekkerste appeltaart was die hij ooit op had. Een paar weken geleden ben ik met Peyton naar een echte rodeo geweest, de dag daarop in een parade meegelopen, en een hoop nieuwe mensen ontmoet. Ja, ik begin aardig te integreren in het Amerikaanse leventje!

Deze keer even geen lange blog, het leven hier begint normaal te voelen, en daarbij voor mij niet meer speciaal genoeg om elke scheet en glimlach uitvoerig te beschrijven. Mijn excuses hiervoor :)

Ik mis jullie ontzettend!
Linda

(P.S. Even voor de goed orde, ik heb nu al meerdere vragende reacties gehad. Mijn 'vriendje' heeft dus ook het Syndroom van Down. Nee, ik heb geen serieuze relatie met hem gehad. Duh.)

Living my American dream

Alweer drie weken voorbij sinds mijn laatste blog. De tijd gaat zo snel voorbij, ik kan niet geloven dat ik hier al zeven weken ben! Over het algemeen vermaak ik me hier prima, heb zo nu en dan wel wat dipjes maar daar ben ik dan ook weer snel bovenop. De afgelopen weken heb ik weer een heel boek aan dingen meegemaakt, maar ik zal het een beetje inkorten voor jullie ;-).

As everybody knows, football is een groot evenement hier. Sport gaat vanuit school, bij wedstrijden spelen scholen tegen elkaar. Dit zorgt voor een grote spirit in de school, iedereen wilt dat hún school wint. Om die spirit nog wat op te krikken, worden hier af en toe peprally's gehouden in de school. Heel de school komt bijeen en het footballteam wordt dan aangemoedigd door de hele school, als voorbereiding op de game. En alsof dat niet genoeg is, worden ze tijdens de wedstrijd zelf ook nog aangemoedigd. We hebben uiteraard een hele kudde aan cheerleaders met perfecte looks die een beetje rondhupsen en lachen. Naast de cheerleaders is er ook nog de pepclub. Dit is een groep leerlingen die tijdens de wedstrijd tussen het publiek zitten en luidruchtig proberen de spelers aan te moedigen. Een paar weken geleden speelden we tegen Mosley, onze beruchte 'vijandschool'. Elke school heeft een mascotte, Arnold High (mijn school dus) is home of the Marlins, Mosley High is home of the Dolphins. Mijn gastzusje Peyton is lid van de pepclub, en daardoor ben ik er ook een beetje bij betrokken. De pepclub had als thema voor de wedstrijd 'Dolphins for Dinner' gekozen, en iedereen had een wit schort met dat als opschrift gemaakt.Iedereen pannen mee enonwijs veel lawaai gemaakt. We zagen er erg creatief uit, moet ik toegeven.

Vorig weekend ben ik met Lynne en Peyton naar New Orleans geweest! Het was opzich niet erg interessant, we gingen naar een of andere conferentie voor Peytons vervolgopleiding.New Orleans was een aparte stad om in rond te lopen. Een paar jaar geleden is de stad blijkbaar zwaar getroffen door orkaan Katrina, en de restanten daarvan zijn nog goed te zien. De wegen zijn erg slecht, evenals de huizen. Een stad waarin je grote verschillen ziet tussen rijk en arm. Elke minuut kom je tenminste één dakloze op straat tegen, slapend in de schaduw. Het was indrukwekkend om te zien en je realiseert je dan toch weereven hoe goed wij het eigenlijk hebben. Genoeg depri-praat voor vandaag -om in New Orleans te komen, moesten we meerdere staatsgrenzen over. Bij elk'Welcome to...' bord hebben we een foto gemaakt ter herinnering :) Ik ben ondertussen al in 5 staten geweest haha! Er komen er sowieso nog 2 bij, en wie weet hoeveel meer!

Afgelopen week was ook erg interessant. Elke Amerikaanse school heeft in het begin van het schooljaar een Spiritweek. Elke schooldag heeft een thema waarvoor je je mag verkleden. Op vrijdag is het dan Homecoming, de footballgame waarin je'viert' dat het schooljaar weer is begonnen. Tijdens de rust worden de Homecomingking en -queen gekozen, op wie de leerlingen hebben gestemd. Alhoewel het bij mij op school nog meevalt, staat populariteit hoog in het vaandel. Ik kende natuurlijk niemand van de mensen die 'in the running' waren om Homecomingking of -queen te worden, dus ik heb random twee mensen omcirkeld. Om even terug te komen op de thema's tijdens de Spiritweek:
Maandag: Celebrity day
Dinsdag: Famous couple/group day
Woensdag: Western day
Donderdag: Horror day
Vrijdag: Spirit day
Ik heb alleen dinsdagmeegedaan aan de Spiritweek. Peyton, ik en een paar van haar vriendinnen hadden ons verkleedt alsof we Harry Potter waren, hihi. Of nouja, we deden een poging tot. Op donderdag, waren er mensen erg leuk verkleedt, ahum. Een jongen uit mijn klas had een heel eng masker van een clown. Ik hou niet zo van clowns, en al helemaal niet als ze gemuteerd zijn. Blijkbaar dacht meneer ditte weten want hij heeft me meerdere keren enorm laten schrikken tijdens die 90 minuten. Na de homecominggame vrijdag zou de homecomingdance zijn, een schoolgala. Helaas is dit bij mij op school helemaal niet populair! We hebben wel even gekeken maar er waren bijna geen mensen, geen hoge hakken en jurken, zelfs geen muziek! Dus nee, geen homecomingdance voor mij, ik wacht wel tot m'n prom.

Ik zie zovaak mensen lopen die ik 'ken'. Mijn hersenen zijn nog een wat van slag geloof ik. Zo heb ik opa al twee keer'gezien', enMarloes heb ik zelfs al zes keer gezien.. Wat denken betreft ben ik ook nog een beetje in de war! Tegenwoordig is het zo dat wanneer ik met mijn vrienden en familie in Nederland praat, in het Nederlands denk. Als ik met vriendin in Amerika praat, denk ik in het Engels. Wanneer ik helemaal niet praat en alleen denk, is het een combinatie van beiden.
Eens in de +/- anderhalve week upload ik wat foto's van mn avonturen hier, maar ik stel het zo in dat jullie daar geen mail van krijgen. Bij deze zijn jullie dus op de hoogte gesteld dat er af en toe wat bij komt!

Zo, ik denk het het voor vandaag wel weer even genoeg geweest is,
Love,
Linda

Zo slecht als de eerste schoolweek was...

Zo goed als de twee daarop waren. Ik waarschuw jullie vast, ik ben bang dat dit (weer) een lange blog gaat worden. In m'n vorige blog heb ik veel over de school verteld, maar ik kwam tot de conclusie dat ik een heel belangrijk puntje vergeten ben: Dresscode. Jawel jawel, ik heb hier een heuze dresscode! Het is nog net geen schooluniform maar het scheelt weinig meer. Ik zal het even kort opsommen:

- Je shirt moet een kraag hebben (blouse/polo).
-Je shirt moet donkerblauw, grijs of wit zijn.
- Als je een shirt wil zonder kraag, moet dit een shirt zijn die je op school gekocht hebten dus een schoollogo heeft.
- Truien mogen alleen als ze op school gekocht zijn
- Je broek/rok mag niet korter zijn dan 5inches (12.5cm) boven de knie.
-Je broek/rok moet blauw of kakikleurig zijn.
- Er mogen geen gaten in je broek/rok zitten.
- Als je broek lussen heeft voor een riem, dan moet je een riem om.
- Je schoenen mogen geen open tenen en hielen hebben (geen slippers dus).

Als je de dresscode overtreedt worden je ouders op de hoogte gesteld, bij drie keer overtreding wordt je geschorst. Tot zover de dresscode. Halverwege de eerste schoolweek heb ik dus een nieuw rooster gekregen, wat er voor zorgde dat mijn heimwee een héel stuk minder werd. Ik voel me een stuk beter en begin contact te krijgen met de medeleerlingen. Volgens Facebook heb ik zelfs al 37 Amerikaanse vrienden. Het gebeurd ook regelmatig dat er iemand naar me toe komt met de vraag of ik die uitwisselingsstudent ben. Daarna komen de vragen ‘Do you like it here? Is it very different?'. JA. Het is anders. Alles is anders. De mensen, de school, de natuur, de huizen, de auto's, de taal, het weer, alles. En dan als standaard laatste vraag: Welk land is er beter? Ik heb Nederland altijd maar een stom landje gevonden, en ben nooit een echte trotse Nederlander geweest. Ik moet toegeven dat dat wel veranderd is sinds ik hier ben. Als bij American History het woord ‘Holland' of ‘the Dutch' valt, voel ik me toch even trots van binnen. Amerika is gaaf, maar Nederland ook. Ik kan niet echt zeggen welke ik leuker vind, ze hebben allebei hun voor- en nadelen. De afgelopen twee schoolweken waren ‘leuk', maar ik ben en blijf Linda, en Linda houdt van weekend. Ook hier kijk ik gewoon uit naar de vrijdagmiddag bel, hihi.

Ik begin ondertussen wel al te wennen aan het Engelse leventje. Gister was ik naar een speech aan het luisteren, en halverwege dacht ik opeens ‘Huh, waarom praat hij nou ineens in het Engels?', alsof hij eerst gewoon Nederlands sprak. Over het algemeen denk ik niet meer na bij het Engels horen en spreken en gaat het vanzelfsprekend. Ik begin langzaamaan ook in het Engels te denken. Soms, als ik me er echt niet van bewust ben, wil er nog wel eens iets in het Nederlands uitfloepen. Laatst in de bioscoop zei ik tegen Peyton ‘Dat is over twee weken al!', waarop ik een rare blik terug kreeg. Daarnaast stond ik gister ook alleen in een rij te wachten, tot ik opeens iemand hoorde zeggen ‘Dat is toch echt niet tof'. Ik dacht eerst dat ik het gedroomd had, maar ging toch wat beter luisteren, waarna ik toch echt tot de conclusie kwam dat er Nederlanders achter me stonden! Nou ja, Nederlanders, het waren Nederlandstalige Belgen. Heb even een praatje met ze gemaakt maar dat was niet zo interessant omdat die Belgen dus helemaal niet vrolijk deden ofzo. Beetje jammer.

Afgelopen weekend ben ik met mijn gastmoeder, gastzusje, een vriendin van mijn gastmoeder en een vriendin van mijn gastzusje naar ‘Rock the Universe' gegaan in Universal Studios, Orlando, Florida. Dit is een driedaags (Christelijk) muziekspektakel in een pretpark. Overdag kan je het pretpark in, en 's avonds waren er in het pretpark meerdere podia met Christelijke bands. Dit jaar stond het vooral in het teken van, surprise surprise, 9/11. Het was heel warm, heel druk en heel gaaf. Het park gaat 's ochtends om 9uur open, maar voor gasten van het hotel om 8uur al. Dat eerste uur is heel rustig en er zijn geen wachtrijen. Voor een attractie waar ik vrijdag ruim een uur in de rij heb gestaan, kon ik vanmorgen zonder wachten er in. Vrijdagochtend waren we om 7uur vertrokken, om rond 2uur 's middags in Orlando aan te komen. Een lange reis voor een weekendje maar het was het waard! Er zijn veel leuke (en ook minder leuke) foto's gemaakt, die ik morgen ga uploaden. Ik heb de eerste foto's van de vlucht eindelijk online gezet (klik hier), en de rest volgt snel.

Als laatst wil ik nog even meedelen dat ik alle vormen van contact erg leuk vind. Ik heb de afgelopen maand wat probleempjes gehad met de provider van mijn mobiel, waardoor ik niet terug kon smsen. Dat probleem is nu verholpen en ik kan gewoon weer smsen. Dus als je in de afgelopen vier weken gesmst hebt, sorry dat ik niets van me heb laten horen. Ik ben gewoon nog bereikbaar op mijn oude Nederlandse nummer.

Mijn skypnaam is ‘Bashpap', mijn emailadres is[email protected].

Tot de volgende keer maar weer,
Hele dikke kus, Linda

(P.S. Drie keer raden waar ik in januari heenga :D! NEW YORK!)

Eerste schoolweek

Wauw, ik heb mijn eerste schoolweek achter de rug. En wat voor een. Ik weet niet of ik eerder een schoolweek heb gehad waarin ik me zo alleen heb gevoeld, maar ik heb het overleefd.

Maandag voor het eerst naar die enge grote school. Ik weet nog toen ik voor het eerst naar de Gasthuislaan ging, dat ik dat een grote school vond. Deze school is dus zes keer zo groot. Het bestaat uit zes ‘buildings', sommige daarvan zijn met een soort brug verbonden. Drie gebouwen worden gebruikt voor de lessen, elk gebouw bestaat uit 2 verdiepingen, elke verdieping ongeveer 30 lokalen. Tussen de lessen door krijg je zeven minuten om van lokaal naar lokaal te lopen, en die zeven minuten heb je ook écht nodig.

J.R. ARNOLD HIGH SCHOOL Lokalen Sportzaal 'Auditorium': theaterzaal Lokalen Lokalen Kantine Lokalen koken Administratie Mediatheek

Ik maandag vol goede moed naar mijn ‘Homeroom', een soort mentorklas, met het verschil dat je mentor je naam niet weet en ook geen moeite doet die te weten te komen. Hier zou ik mijn rooster krijgen en kon ik vervolgens naar mijn eerste lessen. Doordat de mensen hier mijn naam schrijven als ‘Devries' (en uitspreken als ‘Davraais'), begint mijn achternaam ineens met een ‘D', waardoor ik niet meer overal als laatste aan de beurt ben! Leonie (Duitse uitwisselingsstudent) zit in dezelfde Homeroom. Iedereen kreeg een rooster behalve wij. Blijkbaar was er iets fout gegaan doordat we nieuw op de school waren, terwijl we geen brugklassers waren. Onze roosters moesten we ergens anders ophalen, wat nog drie kwartier in beslag nam. Ik kom dus drie kwartier te laat bij mijn eerste les: Arts. Mijn rooster zag er op dat moment als volgt uit:

First period: Arts
Second period: Math
Third period:English
Fourth period: Dual sports

De lessen duren 90 minuten. Omdat de school te veel leerlingen bevat om in een keer in de kantine te krijgen, zijn er twee pauzemomenten: een tussen de tweede en derde les, en een tussen de derde en vierde les. Je pauze hangt er vanaf in welke ‘building' je je derde les hebt. Op mijn rooster stond building 1. Dat zou betekenen dat ik eerste lunch heb. Ik dus vrolijk gelunched, en vervolgens naar building 1 voor mijn Engels les. Mijn rooster was blijkbaar fout. Mijn derde les was in building 4. Building 4 heeft tweede lunch. Ik kwam dus (weer) drie kwartier te laat aan bij mijn les! Vervolgens had ik nog 45 minuten les, om daarna wéér te mogen lunchen! Mijn vierde les, dual sports, had ik alleen gekozen om in het volleybalteam te kunnen. Toen ik naar die les ging, bleek dat daar geen les wordt gegeven. Je moet anderhalf uur vol zien te krijgen met het maken van huiswerk. Ik had geen huiswerk en heb me rot verveeld. Ik begon veel te denken aan Nederland en kreeg ineens enorme heimwee. Dinsdag was niet veel beter, al was ik niet te laat bij mijn lessen en heb ik maar een keer gelunched.Heimweewerd er niet minder op.Daarna de volleybal try-outs, die ik overigens niet gehaald heb. Ergens vervelend, ergens fijn. Ik kon nu tenminste uit die vervelende sportklas waar ik heimwee van kreeg.

Woensdag meteen een formulier aangevraagd voor een schedule-change. Tijdens mijn tweede les werd ik omgeroepen dat ik naar de administratie moest, waar ik een nieuw rooster kreeg. Helaas hadden ze niet alleen mijn sportklas veranderd, maar allemaal:

First period: Anatomy
Second period: American History
Third period:Math
Fourth period: Culinary Arts

Ze hebben mijn wiskunde klas aangepast omdat ze me in een veel te makkelijke klas hadden geplaatst (1/4 +3/8= ?). Vanaf nu had ik dan ook de eerste lunch. Mijn eerste les Culinary Arts (koken) was niet wat ik ervan verwacht had. Voor de klas stond een dikke meneer met een héerlijke lach, leek me een leuke vent, tot hij opeens erg boos werd en hele pleidooien ging houden over respect. Er waren teveel leerlingen. Oplossing? Iedereen moest een opstel schrijven waarin ze uitlegden waarom zij moesten blijven. Daarna werd je door hem geïnterviewd, en op basis daarvan koos hij wie eruit gestuurd zouden worden. Ik een heel mooi verhaal verteld dat ik buitenlands was en juist voor dit soort vakken naar een Amerikaanse High School wou (leugentje om bestwil moet kunnen toch?). Blijkbaar vond meneer dit erg leuk, want ik mag blijven :)!

In ieder geval, sinds woensdag was mijn rooster veel minder luieren en heb ik veel serieuzere vakken. Wiskunde is daarentegen nog steeds een giller (W - 8.3 = 15. Bereken W). Ik heb een hele slechte lerares die niets uitlegt. Blij dat ik het al van meneer de Neef geleerd heb :). Ik ben in ieder geval blij dat ik uit die sportklas weg ben, heb daardoor nu ook weer een stuk minder heimwee dan een paar dagen geleden. De mensen beginnen tegen me te praten en ik zit niet eens meer elke les alleen!

Laten we zeggen dat het een erg enerverende week was. De kerk (op zondag) is trouwens ook nog een hele belevenis. Om 9 uur wordt je in het ‘jeugd-gedeelte' verwacht, waar je gezamenlijk de dienst opent. Vervolgens ga je om 9.10 naar een lokaal boven het jeugd-gedeelte, voor een uurtje zondagschool. Je leest het goed, zondagschool. Wie had dat ooit van mijgedacht? Om 10.30 begint de echte kerkdienst, die tot 12 uur duurt. Een heel ochtendvullend programma dus. De kerk ziet er meer uit als een grote theaterzaal, inclusief orkest en koor. Het jeugd-gedeelte heeft een Nintendo Wii, tafelvoetbaltafel, biljarttafel en een bar. Ik had niet gedacht dat ik dit zou zeggen, maar maandag en dinsdag (toen ik zo'n heimwee had) kon ik gewoon niet wachten tot ik weer naar de kerk mocht, waar het wél leuk en gezellig is. De kerk op woensdag is alleen voor de jeugd, er is een band die leuke liedjes zingt, de dominee staat blij en enthousiast te vertellen, en iedereen is vrolijk.

Oja, nog zoiets raars. Vorig jaar vond ik het altijd zo grappig dat Tom (15 jaar) en Roel (19 jaar) in een klas zaten met vier jaar leeftijdsverschil. In Amerika is het dus blijkbaar heel normaal om alles door elkaar te gooien. Zo hebben Freshmen (eerstejaars) en Seniors (vierde en tevens laatstejaars) lessen samen. Je vraagt niet hoe oud iemand is, maar in welk jaar iemand zit (ik ben zelf trouwens een Junior hier, derdeklasser).

Sorry voor de wat gedeprimeerde (en lange) blog, maar ik moet jullie toch op de hoogte houden

Liefs en kusjes en ik mis jullie en vergeet vooral niet:
Linda loves you!

First couple of days

Wat gaat de tijd toch snel. Ik zit nu ruim 5 dagen in zonnig Florida (elke dag minstens 30 graden!), maar het voelt als veel langer. Ik begin echt al een beetje een leventje op te bouwen hier! Maar laat ik maar bij het begin beginnen.

Maandagochtend ging mijn wekker om 5.30 ommet mijn lieve gezinnetje naar Schiphol te gaan. Na een moeilijk afscheid door de douane gegaan en daar in m'n eentje wat rondgezworven, om rond 9.40 dan toch maar naar de goede gate te gaan. Natuurlijk veel wachten en veel vervelen, maar op een gegeven moment mochten we dan eindelijk het vliegtuig in :)! Ik had nog nooit gevlogenenvond het dus ook best wel spannend. Helaas zat ik niet in de buurt van een raampje,enhelaas ook niet bij eengangpad. Als ik mijn stoel uit wou moest ik dus als een of ander slangenmens langs driehonderd tassen en bekertjesdrinken manouvreren. De vliegreis zelfwasbehoorlijk saai, maar gelukkig hadik mijnGameBoy en slechte slaapritme, waardoor ik ook nog wat heb kunnen slapen.Na 10 uur vliegenwarenwe dan eindelijk inde VS!Atlanta, GA om precies te zijn. Ik weer door de douane, allemaal gedoe met mijn laptop blabla en ze wouden hem maar niet teruggeven, maar na een paar checks bleek toch dat ik er niets geks mee had gedaan. Uiteindelijk naar de volgende gate gelopen,waar ik nog zo'n 45 minuten moest wachten tot ik het vliegtuig in kon naar Panama City, FL. Dusik zitdaar lekker een beetje te'chillen', totik de blik van een vrouw met2 A4'tjes in haar hand ving, een met 'Linda deVries', en een met 'Welkom'.Ik wil niet weten hoe ikop dat moment gekeken heb, maar ik denk dat het eenerg grappig gezicht moetzijn geweest.De vrouw was blijkbaar een vriendin van Lynne, mijn gastmoeder. Mijn vader (thanks pap...) had blijkbaar op Facebook tegen Lynne gezegd dat hij zich zorgen maakte over mijn overstap, en dus had ze er voor gezorgd dat ik niet alleen naar mijn volgende gate hoefde te lopen. Alleen had de vrouw vertraging waardoor ik allang bij de goede gate zat toen we elkaar tegen kwamen (wat ben ik toch weer zelfstandig).

Na een gezellig gesprek dan toch weer het vliegtuig in gesprongen, en deze keer zat ik dan wél bij het raampje! Joepiee! Na een vlucht van ongeveer vijf kwartier waren we al op onze bestemming: Panama City. Hier stonden mijn gastmoeder en twee gastzussen (Whitney en Peyton) op me te wachten. Vervolgens was mijn koffer zoek, die hadden ze om een of andere reden blijkbaar ook achter gehouden, maar nadat Lynne in actie was gekomen, was ook die weer terecht.

De dagen die daarop volgden heb ik al veel van Panama City Beach gezien. Ze hebben hier een leuk centrum genaamd Pier Park, met allemaal winkels en restaurants. We gaan ontzettend vaak uiteten, minstens 1 keer per dag, soms twee. De eerste dagen was het nog wel wat ongemakkelijk omdat ik ze eigenlijk helemaal niet zo goed ken, maar het gaat steeds beter en het wordt steeds leuker :)! Mijn jongste gastzus Peyton is heel aardig en daar trek ik veel mee op. Het alleen maar Engels praten is best leuk, maar soms wel lastig. Gelukkig vinden de mensen het hier helemaal geweldig. Ik hoor vaak dingen als 'I dig your accent', of 'You sound so cute'.

Gister gingen we bij de kerk een nacht doorbrengen. Het ziet er totaal niet uit als een kerk, tenminste, het gedeelte waar wij zijn geweest niet. We hebben die nacht ook 'hide and seek' gedaan. Moet je je voorstellen, Linda, een meisje die heeul snel bang is, in een onbekend land met onbekende mensen die op zoek moet gaan naar verstopte mensen in een donker huis. Ik vond het zooo eng haha! Daarna mocht ik me ook verstoppen, dus ik met Peyton op zoek naar een goede plek, tot ik een kast tegenkom. Ik vond het wel een mooie verstopplek, dus ik doe de deur open, maar blijkbaar zat daar nog iemand in die nog niet gevonden was. Ohmy, ik heb nog nooit zo hard gegild! Ik begon er serieus half van te huilen! Anyways, na een lange nacht waren we om half acht 's ochtends weer thuis (dat is dus halfdrie 's middags bij jullie), en ik was helemaal verrot. Heb heel de dag geslapen, en toen ik lekker gedouched had zijn we met het gezin naar de film geweest (The rise of the planet of the apes, echt een aanrader!).

Morgen gaan we naar de kerk en daarna met de boot de Golf op, waar we grote kans hebbenop het spotten van dolfijnen! Mijn camera gaat dus mee. Ik heb nog geen foto's gemaakt van Panama City Beach zelf, maar ik zal proberen straks wat fraaie luchtfoto's op deze site te zetten!

Trouwens, de mensen hier weten echt niet wat achteruit inparkeren is, NIEMAND doethet! Soms zie je een verdwaaldeauto die wel met zijn neus naar voren staat, maaralleen als er ook een parkeerplek achter is, dat ze in een keer naar voren konden rijden vanaf het andere plekje. Lui?

Oh en sorry dat ik niet eerder een blog gepost heb, maar zoveel boeiends heb ik niet te melden en veel tijd heb ik ook niet gehad! Iedereen bedankt voor alle berichten op Facebook, smsjesen lieve woorden.Het wordt me afgeraden om veel contact met Holland te hebben, maar daar hou ikme lekker niet aan. Ik vind het fijn om te weten watjulliedoen en te horen hoe het met jullie gaat, dusga er vooral meedoor zou ik zeggen :)

Bedankt voor het lezen en schroom vooral niet een berichtje te posten!
Tot de volgende keer maar weer?
Liefs, Linda

Last day!

Daar zit ik dan, op de bank, nog uit te puffen van het inpakken. Wat een gedoe, alles zit overvol en dan is het ook nog eens te zwaar. Straks nog de laatste dingen eruit halen en wat andere dingen toevoegen. Laatste dagen heb ik van veel mensen afscheid moeten nemen (is moeilijk. echt waar.), podverdikkie wat heb ik hier toch een hoop geweldige mensen om me heen!

Morgen is het eindelijk zo ver, na maandenlang voorbereiden ga ik naar het mooie Amerika! Ik moet om 8.00uur op Schiphol zijn, en vlieg om 11.00uur. Eén keer overstappen in Atlanta, Georgia. Na een lange reisdag kom ik om 00.15uur (17.15uur in Florida) aan in Panama City, waar mijn hostfamily op me staat tewachten. Vervolgensdoor naar een hamburgerrestaurant (joepie..), en dan m'n eerste nacht in dat onbekende bed.... Maaarrrr het komt vast allemaal wel goed :) Ik heb er het volste vertrouwen in.

Ik ben er (bijna) klaar voor, en ga het gewoon doen! Iedereen bedankt voor alle lieve woorden,berichtjes, knuffels encadeautjes (GameBoyAdvance, ohyeah!).

Ik laat jullie snel weten hoe witte stranden, palmbomen, lekker weer en een zwembad in je achtertuin voelt!
Heel veel liefs,

Een zenuwachtige Linda.